Ga de Vikingen achterna in Denemarken
Duizend jaar geleden verschenen de Vikingen op het wereldtoneel en drukten ze een onuitwisbare stempel op vele delen van Europa. Denemarken, als deel van hun thuisland, is gevormd door die rijke cultuur. Duik je met ons mee in het stoere Vikingverleden?
Een bijzondere kijk in de wereld van de Vikingen
‘Vikingr’ (in Oud-Noors) is de verzamelnaam voor de Scandinavische ontdekkingsreizigers, handelaars en krijgers die vanaf ca. de 8ste tot 11e eeuw grote delen van Europa en Noord-Atlantische eilanden verkenden en er zich vestigden. Het Vikingtijdperk duurde om precies te zijn van 793 tot de beslissende Slag om Hastings in 1066. De samenleving bestond uit volkeren die leefden in wat nu Noorwegen, Zweden, Denemarken en IJsland is.
Hoewel Vikingen vaak als brute krijgers en plunderaars worden beschouwd, waren ze ook bedreven handelaars. Ze bouwden uitgebreide handelsroutes uit die zich uitstrekten van Groenland en Noord-Amerika in het westen tot Novgorod, Kiev en Constantinopel in het oosten (resp. nu in Rusland, Oekraïne en Turkije). Maar ook van het noorden van de poolcirkel tot aan de Middellandse Zee in het zuiden. Denemarken diende voor het grootste deel als centrum van dit systeem. Van hieruit zette men over het algemeen koers naar Engeland en in zuidelijke richting langs de Franse kust en het Iberisch schiereiland. Goederen die werden verhandeld waren onder andere slaven, bont en barnsteen maar ook edele metalen, juwelen en textiel. Voornamelijk kruiden, glas, zijde en wijn werden op hun beurt geïmporteerd.

De Noormannen blonken uit in de scheepsambacht en de kunst van het zeilen. Er waren vele soorten Vikingschepen, gebouwd voor verschillende doeleinden. Schepen waren dan ook een integraal onderdeel van de Vikingcultuur. Hun befaamde lange schepen zorgden ervoor dat ze moeiteloos oceanen doorkruisten, navigeerden door ondiepe wateren en zelfs recht op een strand konden landen.
In de loop van de decennia richtten de Vikingen kleine nederzettingen op. Denen verhuisden voornamelijk naar het oosten van Engeland, een regio dat de Danelaw werd genoemd. Een groot aantal Vikingvrouwen vergezelden hun mannen naar Engeland om zich daar ook te vestigen. Het andere grote gebied van de Deense Vikingnederzetting was in Normandië. De Scandinavische krijgers trouwden hier doorgaans met een lokale vrouw, wat resulteerde in een gemengde Deens-Keltische cultuur in Normandië.
De Vikingsamenleving werd verdeeld in drie sociaal-economische klassen: Thralls, Karls en Jarls. Thralls, de slaven, behoorden tot de laagste klasse. Slavernij was van vitaal belang voor de Vikinggemeenschap; voor dagelijkse karweien, grootschalige bouwprojecten maar ook voor handel en economie. Tijdens hun veroveringen in Europa werden mensen bewust gevangen genomen en naar het thuisland gebracht als slaaf of verkocht aan Arabieren in ruil voor zilver. Karls waren vrije boeren met boerderijen, land en vee. De aristocratie, de Jarls, waren rijk en bezaten grote landgoederen met enorme lange huizen.
Hoewel de Vikingen over het algemeen deel uitmaakten van een niet-geletterde cultuur, beschikten ze over een eigen alfabet op basis van het Germaanse runenscript. Vaak ter nagedachtenis aan de doden, maar ook historische gebeurtenissen kerfden ze in rotsen met behulp van runen. Beschrijvingen van hun heldhaftige veroveringen en succesvolle veldtochten in het buitenland zijn onder andere te lezen op runenstenen die gevonden werden in Scandinavië, op Britse eilanden en tot aan de Zwarte Zee.
Door overige schriftelijke bronnen uit andere culturen die met hen in contact stonden en archeologische vondsten en verslagen vanaf de 20ste eeuw, kunnen we een completer beeld vormen over het leven van de Vikingen. Zo hebben we kennis over hun nederzettingen, ambachten, schepen en militaire uitrusting, handelsnetwerken en hun religieuze overtuigingen.
Vikingen hadden vóór de christianisatie hun eigen geloofssysteem, de Noorse mythologie. In de Noorse mythologie stonden goden als Odin, Thor, Loki en Frey centraal. Sterven in de strijd was de meest prestigieuze manier om het leven te laten. Dit zou je een plaats garanderen in het Walhalla. In de 10e en 11e eeuw hadden zo goed als alle Noormannen zich bekeerd tot het christendom, maar hielden ze vast aan veel van hun heidense geloofsovertuigingen tot laat in de middeleeuwen.
In hun vrije tijd speelden Vikingen graag diverse bord- en dobbelspelletjes. Muziek en verhalen, bier en honingdrank zorgden voor een geslaagd feest.
Het waren daarnaast fervente sporters. Zwemmen, bergbeklimmen en allerlei krijgerstrainingen en gevechtsvaardigheden zoals speerwerpen, worstelen en stenen tillen waren populair.
Feit of fabel?
Er bestaan ontelbaar veel misvattingen over de Vikingen en deze worden nog steeds in stand gehouden. Hieronder ontkrachten we enkele bekende mythes die niet gegrond zijn op historische feiten:

- Vikingen droegen geen gehoornde helmen. Er is geen bewijs dat ze dat ooit hebben gedaan, behalve in sommige rituele ceremonies. Het dragen van gehoornde helmen zou hun vermogen om te vechten in ‘close combat’ ernstig belemmeren. Vikinghelmen waren daarom kegelvormig gemaakt van hard leer met hout en metalen versterking, of van ijzer met een masker en maliënkolder.
- Vikingen waren niet zomaar wilde bruten. Beelden van wildharige plunderaars is hoe de Vikingen werden gemythologiseerd. Anglo-Denen die zich gevestigd hadden in delen van Groot-Brittannië werden daarentegen door hun Angelsaksische buren beschreven als extreem proper, omdat ze erop stonden om minstens eenmaal per week in bad te gaan en hun haar goed te verzorgen.
- Vikingen werden meestal niet in een dolmen begraven. De begraafrituelen varieerden: van overledenen begraven in de grond, in grafheuvels of door middel van de zogenaamde scheepsbegrafenissen. De voorwerpen die met de doden begraven zijn, geven een indicatie van wat men in het hiernamaals belangrijk vond om te bezitten.

